Thursday, December 9, 2010

"அம்முணி"

மெல்ல நடந்து வந்து கதவிடுக்கின் வழியாக அம்மாவை எட்டிப் பார்த்தாள் நிலா.
சற்றே நகர்ந்த போது "களக் சலக்" என்று சின்னதாய் சிணுங்கிய புது கொலுசு இவள் "உஷ்" என்று முறைத்து பார்த்ததும் நிறுத்தி கொண்டது.

காதுகளில் எதுவுமே விழாதது போல் தலைக்கு கையை வைத்து கொண்டு ஒருக்களித்து படுத்திருந்த அம்மாவிடம் எந்த சலனமும் இல்லை. தனக்கு தானே லேசாக ஏதோ ஒரு பாடலை முணுமுணுத்து கொண்டிருந்த சத்தத்தை வைத்து அம்மா இன்னும் உறங்கவில்லை என்பது ஊர்ஜிதமாயிற்று.

எட்டே அடிகள் எடுத்து வைத்து ஓடினால் அம்மாவின் கைக்குள்ளே கட்டுண்டு வெதுவெதுப்பான அவளது மூச்சு காற்றில் மூன்றே நிமிடங்களில் சொர்க்கம் போன்று உறங்கிப் போய் விடலாம். ஆனால் அம்மா மீது மகளுக்கு இருந்த பிள்ளைக் கோபமும் அதோடு ஒட்டிக் கொண்டிருந்த வைராக்கியமும் கரைந்து விடுமே!

மூன்றாம் வகுப்பில் படித்து கொண்டிருக்கும் நிலாவுக்கும் அவள் அம்மாவிற்கும் சண்டை. அடிக்காது நடக்கும் செல்ல சண்டைகளின் வகையறா தான் என்ற போதிலும் இன்று சற்று அழுத்தமாகவே அமைந்து போனது நிலாவின் கோபம்.
...................................................
நிலாவின் கோபத்திற்கும் சோகத்திற்கும் பின்னணி...அம்முணி! அம்முணியை நினைத்த போதே நிலாவுக்கு மீண்டும் தொண்டையை அடைத்து கொண்டு அழுகை வந்தது. எச்சில் விழுங்கி நீண்டதோர் பெருமூச்சிற்குள் வந்த கண்ணீருக்கு தற்காலிக அணை போட்டுக் கொண்டாள்.

கூடப் படிக்கும் சுலைமான் அன்று மதியம் Science Classல் நிலா பொக்கிஷமாய் பாதுகாத்து வந்த அம்முணியை விழுங்கியதில் தொடங்கியது எல்லாம்.

முதலாம் வகுப்பில் தொடர்ந்து அனைத்து தேர்வுகளிலும் First Rank வாங்கியதற்காக செண்பகம் மிஸ் கொடுத்த பிங்க் கலர் பூ போட்ட Camlin பென்சிலின் பின்னால் ஓட்டிப் பிறந்த பிங்க் கலர் ரப்பர் பெண் அம்முணி.

ஏதோ ஒரு நாள் தீவிர சிந்தனையில் லயித்து போன நிலாவின் வாயில் கடிபட்டதால் பென்சிலும் ரப்பரும் பிளவு படவே அந்த 'மொழுக்' பிங்க் ரப்பருக்கு கண், காது, மூக்கு வரைந்து "அம்முணி" என்று பெயர்சூட்டு விழா நடத்தி நிலாவை தேற்றிய அதே அம்மா, இன்று...
.......................................                                                                                    
அழகுக் கலரில் பபிள் கம் போன்று பார்த்தாலே கடிக்க தூண்டும் அம்முணி, Science  நோட்டை எடுக்க நிலாவின் தலை School bagஇன் உள்ளே நுழைந்த நேரம் சுலைமானின் குட்டிக் கண்களில் பட்டு ஆசையை நா வழியாக ஊற விட்டது. நோட்டை எடுத்த நிலா நிமிரவும் சுலைமான் அம்முணியை வாயில் போடவும் சரியாக போகவே "ஆஆ....வ்வ்வ்" என்ற நிலாவின் திடீர் கதறலில் ஒரேயடியாக விழுங்கப்பட்டிருந்தது அம்முணி!

ஒரு வழியாக அழுது கொண்டிருந்த ரெண்டு பிள்ளைகளிடமும் கதை கேட்டறிந்த எழில் மிஸ் சுலைமானை டாக்டரிடம் அழைத்து செல்ல, அடுத்த இரண்டு மணிநேரமும் அழுது அழுதே உப்பிப் போயின நிலாவின் பூரிக் கன்னங்கள்.
.........................................
நான்கு மணிக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு வந்து விட்ட அம்மா ஸ்கூல் வேனிலிருந்து அழைத்துக் கொள்ள வரும்போதே மீண்டும் பீறிட்டது சற்று நேரம் அடங்கிப் போன நிலாவின் அழுகை.

விம்மலும் கண்ணீருமாக சுலைமானால் அம்முணிக்கு நேர்ந்த கதியை அம்மாவிடம் வில்லு பாட்டாக பாடி முடித்தாள் நிலா. ரப்பர் தின்ற பிள்ளை என்ன ஆனானோ என்று உள்ளூர பதறினாலும், ஏதோ இராவணன் சீதையை தூக்கிச் சென்றாற்போல் அம்முணிக்காக கலங்கும் அவள் வயிற்றுக் கண்ணகியாய் நின்ற ஏழு வயது மகளின் வெகுளி அம்மாவுக்கு கிச்சு கிச்சு மூட்டவே செய்தது.

அடக்க முடியாத அம்மாவின் திடீர் சிரிப்பு அழுது கொண்டிருந்த நிலாவுக்கு மேலும் கோபமூட்டவே, "ஐ ஹேட் யூ அம்மா....நீ அம்முணிக்காக கவலை படவே இல்லை...என் மேலேயும் பிரியமே இல்லை...மரம் மாதிரி வளர்ந்து குண்டு குண்டா ஆன போதிலும் உனக்கு மண்டைல Brain  இல்லை...என் கிட்ட பேசவே பேசாதே போ!" என்று கத்திக் கொண்டிருக்கும் போதே முகம் மாறிய அம்மா உள்ளே சென்று படுத்துக் கொண்டாள்.
....................................................
அம்மா உள்ளே போய் பதினைந்து நிமிடங்கள் ஆகி விட்டது. பருவத்தே வெடித்த இலவம்பஞ்சை சிதறச் செய்யும் காற்றை போல் வீட்டுக்குள் பரவிகிடந்த சண்டைச்சூழலை கலைக்க முனைந்தது "அம்மா..." என்று நெஞ்சுக்குள் ஏங்கிய பிள்ளை நிலவின் பாசம்..
மனது கேட்காமல், மெல்ல நடந்து வந்து கதவிடுக்கின் வழியாக அம்மாவை எட்டிப் பார்த்தாள் நிலா.

செல்லப்பிள்ளை மறைந்து பார்க்கும் மர்மத்தை கொலுசுமணி ஓசை காதில் சொன்னபோதிலும் பிள்ளைக் குறும்போடு ஓரிரண்டு நிமிடம் ஏதும் நடவாதது போல் படுத்திருந்த அம்மா, மீண்டும் தாய்மை அடைந்து மீண்டவளாய் "யார் அது கதவு கிட்ட? என் நிலா குட்டியா?" என்று சமரச போர்வை இழைத்தாள்.

"ஆமா. நான் தான்" என்று ஹீனஸ்வரத்தில் பதில் தந்த கதவிடுக்கு பிறைநிலவு முழுநிலவாய் அறைக்குள் அடி வைக்க, "அம்மா இப்போ ஒன், டூ, த்ரீ  சொல்வேனாம்...த்ரீ சொல்றதுக்குள்ள என் பட்டுகுட்டி அம்மா கிட்ட வந்துடுவாளாம்...சொல்ல போறேன்... ஒன்.." என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் அம்மாவின் கைகளுக்குள் தஞ்சம் புகுந்து அம்முணியின் பிங்க் நிறக் கனவுகள் தோன்ற உறங்கிப் போனது பிள்ளை மலர்.
:)

Friday, May 28, 2010

The Judge

I stare at the figure on the floor for one long, aching moment.


Those hands that I knew so well. The familiar contour of the unmoving shape of youth. The face that I loved beyond anything - the face that was empty now, what with those unseeing eyes that betrayed that they no more held the power of life.


I'm dead. My lifeless body that lay beside said so.


But...wait! Am I dead? How am I still seeing and thinking and most importantly, 'feeling', if I was dead?


I look down instinctively; I see no arms, no feet, no body - hold on, am I floating? Standing? Flying? I don't know.


I don't know what I am - but what could I be ? No body, no breath, no beat from my heart... I wish I could scream, but I find no voice...


A flickering thought crosses my mind and I am stunned - am I? Can't be. Or could it be? It makes sense, actually. It could be true. Am I what they call a..well, a soul? So, was that true, what all the books and stories and folklore and scriptures proclaimed? Wow. A Soul. A freaking, living, Self-realizing Soul. That's cool.


A Soul. Waiting for, er.. the Judgement? Logically, yes. That meant that I will be meeting God in a while. God. Wow. Shouldn't I be praying? I have no hands to fold, no head to bow, no eyes to close; still I'll give it a try, attempt a Prayer...


I slip into Silence, so deep and vast; I can feel it wrapping around me, like velvet, like a warm glow, like a gentle breeze. I give in to the singular feel of Comfort that it brought in. In that moment, slurred by the swirling Silence I see God reaching out to me.


"Come back", God whispers. "We're One." The Emphasis leads me to a Realization so compelling... I can now feel Change coursing through me; Time stands frozen...I prepare myself for the Ultimate Harmony. The Climax!!! I am getting closer to it than ever before...


Wham! A gush of memories rush from within me.

Faces, voices, places, songs and even smells; Vibrant, Green, Blue and Yellow, violent, harsh and overpowering. So plain, so full of joy, pain, triumph and struggle...so real. Piercingly so full of LIFE.


The reeling stops as I realize that I have made my choice. I look up at God. That half-sad, half-bemused Smile on those Divine lips remind me that I've seen it before. That heartbreakingly beautiful Smile. As I revel, savouring it in, God speaks again."Remember, I offered; You withdrew." Smile. "We'll meet again". Another smile. And even as I lose myself in it, I feel those lips on me.
And everything dissolves into a quick mist...


Whack!

"...so much to do, tables to be laid out and flowers to be collected from Panjali; I guess they'll be here in some two hours from now. Should ask Ramani to get some buttermilk and some Pakkoda. Oh my God! you are getting engaged today and how can you still sleep like that? Wake up! Its not going to be the way you've had it here...Life's going to take a new turn from now on and you better start acting like a responsible girl...its going to be a different story from now on..."

Amma went on yapping, rousing me from my deep sleep.

And I wake up, half smiling, musing at her words. Of course, a different story; a very different one, not worth giving up on. I'd judged well, after all.

Wednesday, April 21, 2010

முகம்

இளவேனிற்காலம்.
உறக்கத்தின் நிழல் சூழாத அந்த சில நொடிகளில்
நில்லாது சுழன்றோடும் மின்விசிறியின் நடனம்
சொல்லாமற் புதைந்து போன
சில ஆழ்மனத்து எண்ணப் பதிவுகளை
தூசி தட்டி எழுப்பிவிட
தும்மல்களின் இடையே
மீண்டும் துவங்குகிறது
ஒரு தேடல் பயணம்.

நீந்தி கடக்கிறேன்.
கடந்த கால அலைகள் மேலெழும்பி நிற்கின்றன.
நேரம் பின்னோக்கி செல்வதால்
கைவிட்டு போகும் -
நிகழ் கால உடமைகள்
நினைவுகள்
சில உணர்வுகள்
மூன்று பரிமாணங்களில் ஒன்று நீங்கியது.
சுமைகள் குறைந்து போனதால்
சிறகாகி மிதக்கிறேன் நான்.

இப்பொழுதும் எஞ்சி நிற்கும்
முகத்திரைகள்
என் முகத்தோடு
மரபின் பெயரால்;
கிழித்தெறிய முனைகிறேன் நான்
தடுக்கிறது தார்மீகக் கோட்பாடு -
சுயநலம் என்றோர் புதிய பெயர் சூட்டுகிறது
என் முயற்சிக்கு.
சளைக்காமல் பெயர்மாற்றம் செய்கிறேன் நான் -
சுயநலம் அல்ல - இது சுதந்திரம்.

அணைத்து போடும்
அணைகள் தாண்டி
எழும்பி விரைகிறேன் நான்-
பொங்கும் வெள்ளம்
தெளிந்த நல்லிசை ஆரோஹனம்
ஆதவனின் எழுச்சி
ஆட்கொள்ளும் புயல்
இன்று பிறந்த புது வானம்
முதற்சங்கம் கண்ட முதல் கவிதை
பொழியும் விளிம்பில் விரிகின்ற கார்முகில்
யுத்தம் காணாத வெள்ளை பூமி
பிணைப்புகள் இல்லாத நான்!

முகத்திரைகள் அற்று போனதால்
என் முழுமுகம் தென்படுகிறது
மானசரோவரின் தெளிந்த நீர்முகட்டில்
என் முக பிம்பம் நோக்கும் நான்.
முதன் முறையாக
புல்லாங்குழல் ஒன்று
தன் இசையை ரசிக்கின்றது.

வானவில்லின் அனைத்து நிறங்களும்
ஒன்றிடும் புள்ளியில்
மெய்கண்ட நான்
மெய்சிலிர்த்து நிற்கும்
அந்த ஒற்றை பொழுதில்
உறங்கா இரவுகளின்
கோர்வைகளாய் தொடரும்
என் நூறு ஜென்ம தேடலுக்கு
முற்றுப் புள்ளி வைத்து போகும்
என் ஒற்றை வரம் - என் முகம்.

Monday, April 12, 2010

Pazhassi Raja – A review


Critically acclaimed Veteran Malayalam Director T. Hariharan and National award winning writer 'Jnanapeeth' M.T. Vasudevan Nair had come together yet again to deliver this epic movie based on the life story of Kerala Varma Pazhassi Raja, who was one of the first to revolt against the British East India Company.

The film opens with the British troops plundering the treasures of the Pazhassi Palace as Pazhassi Raja’s family secretively shifts base elsewhere. Raged by the fact that simple tradesmen vying after cardamom and ginger were attempting to sieze control over his motherland, Pazhassi Raja (played by Mamooty) decides that its time for war. Camping in the thick forests of the Scenic Wayanad, he raises a small but skilled army; Aided by his able lieutenants Edachena Kunkan (Sarath Kumar) and Kaitheri Ambu (Suresh Krishna) and the tribal chief Thalakkal Chanthu (Manoj K Jayan), Pazhassi launches his battle against the British with an ingenious organisation with Guerilla tactics. What leads to the well deserved heroic end of the gallant prince forms the rest of the movie’s story.

Mamooty as Pazhassi has delivered yet another splendid performance in the movie. Sarath shines as Kungan, the right hand man of Pazhassi, with his effective underplay in a character that could have been easily theatric. Manoj K Jayan as Chanthu and Suman as the villainous Pazhayamveedan Chandhu deserve a pat on the back for their neat performances. Padmapriya as Chanthu’s fiancée Neeli, comes up with a lively performance as the brave tribal woman (she fights- literally!) Kaniha as Pazhassi’s queen Makkam is alluring with the typical old world woman’s charm- subtle, yet strong.


The movie boasts of giants of the likes of the incomparable Maestro Ilayaraja and the Oscar winning Sound designer Resul Pookutty. Chitra’s rendition of the melodius ‘Kundrathu …' is a subtle marvel. Excellent art work by Muthuraj helps recreate the eighteenth century Keralite ambience in a flawless fashion. Cinematography by Ramanath Shetty and action choreography by Ravi Dewan, Thyagarajan and Mafia Sasi stand out. Martial arts fans are not to miss the splendidly showcased Kalari-payattu scenes crafted with finesse.

The three hour fifteen minutes long tale of courage, loyalty and betrayal is definitely not the regular cinema-goer’s piece of cake, but definitely and easily one of the best made movies released in the recent times of Indian Cinema.

Being a movie of its own stature, it comes as no big surprise that the movie had been feliciated with Eight Awards including those of the Best Director and the Best Actors at the Kerala State Film Awards, 2009.

http://beta.thehindu.com/arts/cinema/article391756.ece

Clean, neat and technically sound, this celluloid tribute to one of the greatest warriors of the nation is worth a watch for every conscientious Indian!

Friday, February 26, 2010

Confessions of a Sleepless Mortal Mind.

In all the velvet blackness
Of the Eternal Night
I see You dance
To the howl of the winds.
Swirling in the Dark
swaying through the Night
Booming through the emptiness
Comes the Rhythm of Your Dance.

Flaming locks of Hair
Spread the Thunder everywhere
Every lithe move of the brow
Holds Time in Silent Awe
The Skies lie shaken
Seas freeze in naked rage-
Yet again to be witnessed
Occurs the Dance Unscathed and Prime.

The rustic smile holds
In those Eyes that mirror time
Past and Future melt
In the warm Glow of the Moment Now
The mortal eyes close
Unraveling the Eye Divine
And as I drink in the Dance of Might
The Eternal Secret seizes me.

Lost in Time and Senses
I stand Captive in Your Eyes
Not knowing of it quite,
I see me dancing by Your side.
And I see You becoming I.
And I dance the Dance Divine.
Then strikes the Karmic moment
I lose it all in vain, my mortal mode prevails
And We are You and I again.

Wheezing through the Stillness
Seeps the elusive Sense of "I"
Unfolds the Fantasy Blind
To veil the Dance Divine
I grapple through the waters
That drown me yet again
I sing my farewell Praying
That I might see the Dance, Again.

Search This Blog